Boevengedrag

Kindlief ging gisteren onverwachts mee met een vriendje en zijn broertje naar de bioscoop in Schiedam: Euroscoop. Deze bioscoop zit in een enorm pand met allerlei horeca, Glowgolf en een Family Entertainment Center. Je parkeert je auto, bezoekt een film, eet een hapje en sluit dit af met een bezoekje aan het Family Entertainment Center: onderuitgezakt zitten bij een film, vet eten en gamen binnen een handbereik. Ik gaf geld mee voor de film en benadrukte boef dat het alleen voor de film bestemd was en dat ik het wisselgeld terug wilde.

De bel gaat. Kind staat met twee opgewonden vriendjes voor de deur: ze staan te stuiteren op de vlonder en praten hard en snel door elkaar. Ik vang flarden van zinnen op: ‘…prijzen winnen…punten op kaart…wisselgeld…gaaf…’. Ik versta onvoldoende en hoor gelukkig de voetstappen van de moeder van het vriendje. ‘Het is niet helemaal goed gegaan…’ Haar boodschap rijmt niet echt met het enthousiasme van de kinderen voor mij maar ik begin langzaamaan te vermoeden dat ik voorlopig mijn wisselgeld niet terugzie.

Moeder vraagt na de film de jongens even te wachten terwijl zij naar het toilet gaat maar in plaats van te wachten, zien de jongens schreeuwende kleuren, horen ze harde muziek en boven alles uit het rinkelde geluid van kassa’s als je iets wint. De wedstrijd is hier al gespeeld: de jongens rennen naar binnen en belanden bij de kassa. Sir Winston Fun & Games is een speelhal waar je een kaart nodig hebt om punten op te kunnen sparen en games te spelen. Deze kaart schaf je aan bij de kassa en kan daar opgeladen worden. Je moet 18 zijn om te kunnen opladen maar je mag wel als kind mee met je ouders die dan een kaart aanschaffen en opladen, jij mag dan gebruik maken van de kaart. Toegang onder de 12 is toegestaan, met ouder. Heel duidelijke spelregels, ook vermeld op een poster bij binnenkomst van het center. Geen plek voor twee jongetjes van negen en een jongetje van zeven zonder ouders. Het lukt boef een kaart te kopen en deze op te laden. Het kassameisje vraagt nog wel: ‘Vinden jullie ouders dit wel goed?’, maar eigenlijk is dit meer een retorische vraag waar de jongens natuurlijk geen antwoord op geven. Zij rennen, gewapend met kaart, het Game Center binnen.

Ik onderga dagelijks het schattige gezichtje van mijn negenjarige met zijn grote ogen en weet daarom als beste dat nee zeggen een enorm lastige klus is. Ik weet daarnaast dat het moeilijk is leeftijd in te schatten (ik liep als 14-jarige al de feestjes in Nighttown af terwijl jaren later mijn beste vriendinnetje er nog niet in kwam..) en ik weet ook echt wel dat mijn boef hier een eigen verantwoordelijkheid draagt: het was immers mijn en niet zijn geld. Ik snap dus ook echt best dat het kassameisje hem een opgeladen kaart van 15 euro verkocht. Het mag alleen niet.

Ik kijk naar het opgewonden gezicht van mijn negenjarige die trots zijn opgeladen kaart in de lucht steekt. ‘Er staan al 175 punten op mama,’ roept hij wild, ‘je kan punten sparen en prijzen winnen. Voor 80.000 punten heb je al een Nintendo Switch!’. Ik pak de kaart af en beslis niet boos te worden maar er wel rustig iets van te zeggen: ‘Dit was mijn geld en dat mag je niet zonder mijn toestemming ergens aan uitgeven.’ De volgende dag bel ik met het Game Center waar ik uiterst vriendelijk door een leidinggevende te woord wordt gestaan. Ik leg het verhaal uit en vraag haar mijn verhaal te bespreken met het personeel en het geld voor de kaart terug te storten op mijn rekening. Gedurende de dag plaag ik kindlief met zijn boefkwaliteiten maar heel diep van binnen ben ik vreselijk blij dat dit hem nu als negenjarige met 15 euro en niet als zestienjarige met mijn pinpas overkomt…

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *