Burn-out? Good for you!

In de rij voor mijn Compostella in Santiago trof ik naast de yogajuf (zie eerdere blogs over mijn Camino ) twee middelbare dames uit Canada die samen de Franse route hadden gelopen. Na een uitwisseling over koetjes en kalfjes stelde een van de dames mij de prangende vraag: ‘Wat doe jij eigenlijk in het dagelijkse leven?’

Deze vraag is mijn minst favoriete sinds ik in januari 2018 ziek ben geworden. Burn-out bestaat namelijk niet, burn-out moet binnen 3 maanden opgelost zijn, of – en dit is echt de ergste: ‘Oh jij hebt ook last van die populaire ziekte!’. Ik geef dus helemaal niet graag antwoord op deze vraag want ik begin in 95% van de gevallen met een 0-1 achterstand. Echt ziek schijn je alleen te zijn als het zichtbaar is of als je het kan aantonen. Burn-out is niet toegelaten tot de DSM (handboek der diagnosen der geestelijke aandoeningen) en dus stel je je aan.

Een aantal dingen was mij echter na mijn innerlijke reis van 150km wel duidelijk geworden en een daarvan was dat ik van nu af aan de confrontatie niet meer uit de weg zou gaan. De-ik- ben- ziek- en- ik- heb- een- burn-out- en- wat- jij- daarvan- denkt- is- jouw- ding- mentaliteit.  ‘Good for you,’ antwoordde de Canadese vrouw na mijn verhaal en Eefentjes was ik Wel van slag.

Ze vertelde van haar dochter van 40, een intellectuele jonge vrouw met een gezin met twee kinderen. Hoogopgeleid en een groot sociaal leven. Plus een fulltime baan. Leuk op werk, leuk als moeder, leuk als vrouw en leuk als vriendin. Overal 200% goed en leuk. Altijd maar doorgaan, nog meer, nog beter, nog leuker. ‘Iedere dag,’ vertelde ze, ‘hoop ik dat mijn dochter een keer stil gaat staan voordat het te laat is.’  Ik knipperde wel 10x met mijn ogen vanwege de eerste drie woorden en moest na de overige heel hard terugdenken aan de column ‘Maria als norm’ die ik jaren geleden vanuit juist die positie beschreef. Ik was ook zo.

Good for you als in goed dat je hebt toegegeven aan je burn-out en hebt gerealiseerd dat je de ballen gewoon mag laten vallen. Je hoeft niet 200% leuk te zijn op werk, thuis en in je sociale leven: fouten maken mag. Je mag ook terugkomen op eerdere overpeinzingen, overwegingen of besluiten. Je mag hulp vragen en je mag aan jezelf denken. Je mag ziek worden door te grote klassen, te veel verwachtingen, te veel veranderingen of wat dan ook. Je mag in elkaar storten buiten het DSM boek om. Sta stil. Kijk om je heen. Luister naar jezelf. Good for you!

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *