Continue schizofrenie

Pandemie en co-ouderschap: niet echt twee begrippen die je direct met elkaar in verband zou brengen en toch passen ze zo goed bij mijn gemoedstoestand van de afgelopen dagen, weken, maanden. Fock: zelfs een aantal jaar. Leven in twee werelden, heen en weer geslingerd worden door emoties en feiten. Feiten die zich presenteren als feiten. Leven in co-ouderschap is leven in die twee werelden: leven tussen je gevoel en ratio tijdens een pandemie. Het is leven in schizofrenie.


Ze dienen zich bijna dagelijks aan: de momenten waarop ik niet weet wat waarheid is of twijfel aan mijn keuzes. Ik laat me vaccineren om op reis te kunnen en voel tegelijkertijd mijn weerzin: stond ik niet jaren geleden keihard te demonstreren tegen mijn vingerafdrukken op een paspoort? Ik ben benieuwd hoeveel demonstranten van toen inmiddels toch gewoon gezwicht zijn voor de druk van de overheid. Dat wringt. Tegelijkertijd heb ik mensen om mij heen die anderen hebben verloren aan Covid-19, zijn er mensen om mij heen met langdurige klachten. De waarheid niet kennen, de uitkomst niet weten: dat maakt ons kwetsbaar.


Co-ouderschap is net zoiets als een pandemie: je weet dat het volop ingewikkeld gaat worden (als ouders in dit geval; ik heb het nog niet eens over het kind!) en dat je continu water bij de wijn moet doen. Daar is beweging voor nodig: als de ene partij dit niet doet, zal de ander ook op een gegeven ogenblik beslissen stil te staan. Zo voelt de hele situatie met Covid-19 momenteel voor mij: als een co-ouderschap waarbij de ouders zijn gestopt met bewegen.


Geven en nemen. Ik heb geen idee wat de waarheid is en welke ouder in deze strijd gelijk heeft. Ik kan eigenlijk alleen maar een beetje meebewegen en eigen keuzes op basis van waarden en normen maken. Potverdikkeme voel ik me toch even kind van de rekening in dit verhaal!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *