Dag 3: O Porrino – Redondela 20.14km

OMG ik weet gewoon niet eens waar ik moet beginnen: bij de onafgebroken regen waardoor iedere pelgrim in de klokkenluider van de Notre Dame verandert, bij de wandelstokken die ik dus wel had moeten kopen, bij de afgesproken km (afspraak tussen mijn routeboekje en mij) die dus gewoon echt niet kloppen, bij mijn lachbuien in mijn eentje of pffff…ik kan zo nog wel even doorgaan. Laat ik maar beginnen bij de onnodige stapjes a la Eva die dus vandaag ook weer gemaakt zijn. Die kan ik mooi mixen met de km die niet kloppen.

Ik heb een prachtig routeboekje aangeschaft dat ik morgen ergens bij een caminosteen ga achterlaten. Ik ben er helemaal klaar mee: dag 2 klopt gewoon ook niet! Ik heb vandaag 20.14 km gelopen, dat is toch echt meer dan de afgesproken 16.9. Nu denk je natuurlijk; dat is toch niets die paar km meer en oke: ik ben wel 500m te ver gelopen doordat ik langs de Alberque kwam zonder hem te zien. Maar na 5 uur door de regen in een regenjas en een poncho daarover, ontstaat er tunnelvisie en telt iedere meter teveel.


Ja ik lach nog op die foto maar daar liep ik net een uurtje en toen kon ik nog lachen.

Die regen doet iets met je. Het wordt ineens een echte pelgrimstocht: 5 uur bergen op en af met het uiterlijk van de klokkenluider van de Notre Dame door die poncho en backpack. Geloof me: ik heb de gedachte waarom doe ik dit in hemelsnaam in alle talen gedacht, zelfs in talen die ik niet ken of het bestaan niet vanaf weet. Dat geldt overigens ook voor mijn spieren: sinds wanneer zitten er spieren op voor mij onbekende plekken?

Ik baal ook dat ik geen stokken heb gekocht. Ik heb gewoon iets tegen Nordic walking en daar associeer ik die stokken dus mee. Nou echt, ik ben bijna op mijn billen van die bergen afgegaan omdat ze zo steil zijn. Ik dacht dat naast het keihard lachen in mijn eentje dat toch een beetje gek zou zijn dus in plaats daarvan ging ik zigzaggend, stapje voor stapje terwijl ik door 50plussers met ja: wandelstokken werd ingehaald. Oja dat lachen he, dat komt dus omdat ik in situaties verzeild raak die zo in een column of een stripverhaal kunnen.

Dit is niet een voorbeeld van die steile berg. Ik durfde daar niet eens mijn mobiel te pakken omdat ik bang zou zijn dat ik mijn balans zou verliezen.

Eindelijk, na bijna een halve marathon met een backpack van 9 kilo (ik heb al een jas ergens achtergelaten, het routeboekje volgt maar er moet meer weg want de langere tochten komen er nog aan 😫) zit ik nu in het hostel en ik weet niet of het door het afzien komt maar ik ben gewoon verliefd op de inrichting hier. De jongen die hier werkt, probeerde me lachend een georganiseerde wandeling door de oude stad aan te bieden, of misschien wil ik naar het strand maar ik kan alleen maar denken: nueefentjesniet. Ik strompel straks nog naar een bar waar ze een menu del dia aanbieden want ja: net als bij de marathon schuifel je na 42km camino. Waarom ben ik hier ook al weer aan begonnen? 🧐

3 Replies to “Dag 3: O Porrino – Redondela 20.14km”

  1. Die voetjes die de hele zomer op slippertjes en flip flops hebben gelopen! En nu in ‘hicking’ schoenen! Omg…alleen de gedachten al hoe dat moet aan voelen! Super dapper…

    1. Het is wel het eerste dat ik aantrek als ik op plaats van bestemming ben: slippers ❤️ Als die schoenen eenmaal uit zijn, krijg ik ze echt niet meer aan

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *