Dag 6: Caldas de Reis-Padron

Nou, ik begin de dag helemaal in Eva
stijl: ronddwalend door de donkere straten op zoek naar een gele pijl. Ik loop terug (hop +500m) en nog een keer terug (hop +500m) en dan bots ik bijna tegen de yogajuf op die ook rondjes aan het lopen is.

We vragen het in gebrekkig Spaans en ja hoor: de camino is gewoon de weg waar ik een uur eerder de deur uit stapte. Ach, ik heb in ieder geval een baguette de jamon gescoord zodat ik nu eens stevig kan ontbijten en dan straks bij aankomst in Padron voordat ik het hotel bereik, een menu del dia kan nuttigen en dan daarna…in bad kan gaan!

Ik loop het eerste uur samen met de yogajuf en we delen onze inzichten van de afgelopen dagen. Hoe de gedachtes steeds minder aanwezig zijn en we steeds meer in het nu zijn omdat we ons alleen maar over praktische dingen zorgen maken en we niemand hebben om tegen te zeuren. Hoe we na Santiago allebei een ander pad gaan volgen (ja ook een yogajuf kan iets anders willen 😉) en hoe fijn we het vinden dingen in elkaar te herkennen zonder daar verder iets mee te moeten. Na een uur zeggen we bijna tegelijkertijd bon camino en vanaf dat moment scheiden onze wegen weer. We vinden allebei het uurtje reflectie fijn maar hebben de reis naar binnen nodig. Ik loop verder terwijl ik hardop ‘Vandaag ben ik gaan lopen,’ zing. Hoe verder ik loop, hoe minder ik aantrek van hoe anderen dat nou eigenlijk vinden.

Ik loop in totaal 22.33 km en de route is echt prachtig. Deze dag is veel meer door de natuur en ik geniet echt met volle teugen van alle vergezichten en dorpjes. Het is veel bergafwaarts en ik stel weer vast dat ik naar beneden lopen helemaal niet fijn vind: dan moet je alle klappen opvangen. Het begint alleen wel steeds duidelijker te worden dat ik in mijn ongemak de ruimte moet gaan zoeken en dus probeer ik allerlei maniertjes uit om fijner en sneller naar beneden te komen. Rollen vanaf de berg (nee niet letterlijk rollen maar lopend rollen!) is voor mij de beste manier. Ben benieuwd hoe ik dat letterlijk in mijn leven moet gaan toepassen 😂

Ik vind het net als gisteren de laatste 5km behoorlijk pittig en sla de cerveza die door een stel wordt aangeboden vriendelijk af, ik wil eerst op plek van bestemming aangekomen zijn. Ik loop ook steeds langzamer; red vandaag net 4km per uur maar wel berg op en af en mijn voeten zijn net als gisteren aanwezig. Ik denk dat ik mezelf voor de gek houd en dat ze gewoon pijn doen maar met nog maar 1 dag te gaan, houd ik mezelf liever voor de gek dan dat ik stop.

Ik kom bij mijn hotel aan dat ik gisteren heb geboekt omdat ik niet meer in een hostel wakker wil liggen. Ik snak naar mijn bad maar ga eerst eten. Ik krijg vooraf de lokale soep, daarna heerlijke kabeljauw en tot slot een warme appel met stroop en een pacheran met café con leche. De eigenaresse komt vragen hoe ik erop kom pacheran te bestellen (gaan we weer 😊). Ik moet beloven dat ik geen te lange siësta houd want ze wil mij alle plekken in Padron laten zien. Eh, ik heb net bijna 23 km gelopen. Nueefentjesniet dus gewoon en ze moet er om lachen nadat ik heb beloofd in ieder geval een paar dingen zelf te bezoeken.

Zo zie je er uit na 23km plus de 6km in Padron om de kerken te bezoeken en de pemientos te bewonderen (hier komt een apart blog over; ik voel me namelijk beetgenomen). Oja en na de 125 treden naar boven en beneden omdat de eigenlijke kerk van Santiago in Padron en dus helemaal niet in Santiago staat. Sowieso al een onwaarschijnlijk verhaal van Sint-Jacob zijn kist in een bootje zonder stuur vanuit Palestina naar Padron maar goed; het bootje schijnt hier tegen een paal aangekomen te zijn en die paal ligt hier weer in een kerk.

Ik ga naar boven in mijn hotel en wil in bad gaan liggen. Eh…zitten: heb ik de kinderkamer gekregen? Mijn bad is mini en daar kan ik echt alleen maar in zitten. Zitbad….heb ik weer! Ach zolang die voeten maar lekker kunnen weken 😉

Ik heb een beetje een hard hoofd in de 26km van morgen. Mezelf kennende ga ik weer tot het uiterste maar ik twijfel nog steeds over Finisterre. Dat is nog 70km en de kans is groter dat ik die ga doen als ik nu wat rustiger aan doe…
De mythe zegt dat Santiago je de volgende (reis)bestemming in je leven geeft en al klinkt dat al even onwaarschijnlijk als het verhaal van het stuurloze schip, ik ga er vol vertrouwen in mee 😳 Over stuurloos gesproken…..

2 Replies to “Dag 6: Caldas de Reis-Padron”

    1. Het is echt fantastisch ondanks het afzien. Of misschien zorgt het afzien er wel voor dat je alleen nog maar nadenkt over de praktische dingen waardoor het leven ineens zoveel makkelijker is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *