Dag 7: Padron -Santiago de Compostella

‘We bewegen ons traag voort in de richting van het onzichtbare, het onwaarschijnlijke, het lachwekkende. Wat we ook aanhangen, we moeten het verstandelijke achter ons laten om een geestetoestand te bereiken waaraan we een nog grotere waarde hechten; een toestand van verlichting.’ (Bron volgt)

Vandaag denk ik een paar keer aan bovenstaande fragment dat ik aan het begin van mijn reis heb gelezen. Ik denk eraan als ik na een tijdje ineens bedenk dat ik de afgelopen paar km niet heb nagedacht en ook als het drukker met andere pelgrims wordt en we in volledige stilte naar boven lopen.

De route is prachtig; veel mooie dorpjes, oude kerken en veel natuur. Ik fotografeer steeds minder: het vertraagt mijn camino maar er is ook zoveel moois te zien, ik kan het allemaal niet vangen in foto’s. Ik maak er een paar om mij het pad te herinneren, om momenten na te kunnen vertellen.

De eerste twee uur loop ik heerlijk en goed op tempo, 5km per uur. Ik stop na 2 uur voor café con leche en naarmate het volgende uur vordert, krijg ik last van mijn linkerkuit en mijn linkervoet. Ik probeer het te accepteren, niet teveel bij stil te staan en te genieten van de omgeving maar als mijn water op is, ik al 1500 calorieën heb verbrand en er iedere volgende meter geen cafe zichtbaar is, begint mijn stemming om te slaan. Ik heb pijn, honger en dorst. De keuze om het gewicht van eten/drinken vandaag niet te hoeven dragen, was misschien niet de beste. Het begint warmer te worden en als ik langs een treinspoor loop, overweeg ik even op zoek naar het station te gaan. Zal ik de trein verder pakken?

Eindelijk, een uur later, loop ik tegen een cafe aan. Het is ongelofelijk druk en de ober komt niet eens in de buurt van mijn tafeltje. Ik denk heel hard dikke doei als de barman me weg probeert te sturen en naar de ober wijst, ik eis een flesje Estrella en een broodje gegrilde kipfilet. Hij moet lachen om mijn vastberadenheid en neemt mijn bestelling op. Ik trek mijn schoenen uit en geniet van mijn lunch.

Het eerste uur na mijn lunch gaat prima en als het moed inspreken na het volgende uur niet meer goed lukt, zet ik muziek aan. Ik zorg dat er niemand vlakbij mij loopt en zet Karma Police van Radiohead keihard aan. Het lijkt alsof ik kan vliegen, ik loop ineens heel hard en voel geen enkele pijn. Ik herhaal het nummer een aantal keer en bereik twee gele pijlen vlak voor Santiago: ga ik voor de lange en mooie of voor de korte route door de stad?

Ik ben het beu en kies voor minder stapjes en ineens ben ik BOEM terug in de keiharde realiteit. Na een aantal stappen in de drukte van de stad denk ik alweer aan rekeningen en dingen die ik moet. Eefentjes serieus: ik ben er nog niet eens. Ik overweeg terug te gaan en te kiezen voor de andere route maar mijn vermoeidheid wint het van alles. Bijna 30 km vandaag, ik wil gewoon op de plek van bestemming aankomen! Ik deal later wel met al die wereldse dingen en ik haal een paar keer diep adem: oogkleppen op en in cadans doorlopen.

Tot overmaat van ramp stoppen de pijlen ook gewoon ineens. Nee. Ik wil niet mijn mobiel pakken en de route bekijken, kom op, kan het erger dan dit? Welke idioot heeft bedacht dat alle mensen die voor se korte route kiezen het dan ook maar zelf moeten uitzoeken? Hoe dan! Dit is echt niet het moment voor principes, dit is overleven.

Ik ga rechtdoor omhoog omdat ik weet dat de kathedraal boven is en ik ga door tot ik in de oude stad ben. Ik hoor de klokken voor 15.00 uur luiden en volg het geluid en daar, midden op het plein voor de kathedraal van Santiago staat de yogajuf! Exact bij punt 0. We hebben jet niet afgesproken, we hebben elkaar na gistermorgen niet gezien maar wat is het fijn om elkaar nu een ongelofelijk dikke knuffel te geven. Even delen met iemand die op dat moment precies hetzelfde voelt.

We gaan in de rij voor onze Compostella staan en delen onze verhalen met een stel uit Nieuw-Zeeland dat op de fiets vanuit Budapest al 6 maanden onderweg is en twee dames uit Canada die de Franse route hebben gelopen. Ze vragen wat ik doe voor werk en als ik zeg dat ik sinds januari een burn-out heb, roepen ze in koor: Good for you! Ik moet erom lachen en verder in het gesprek uiten ze nogmaals hoe knap ze het vinden dat ik de malle molen heb durven stoppen. Ik krijg er tranen van in mijn ogen en de yogajuf knalt er direct nog Eefentjes achteraan dat ik het stoere wijf was die haar mond open durfde te trekken. Ik ben alleen al blij dat ik het heb gehaald maar toegegeven: die mooie woorden doen me echt heel veel goed.

Bij de balie stelt de medewerker nog een paar kritische vragen, heb ik wel de camino vanuit spiritueel of religieus en niet vanuit toeristisch oogpunt gelopen, welke stempels heb ik waar gekregen en hoeveel km heb ik eigenlijk gelopen? Ik hoor later dat je bij de optie toeristisch geen Compostella krijgt. Gelukkig is spiritueel een heel ruim begrip en daar valt mijn reis zeker onder 😉

De yogajuf en ik nemen afscheid van elkaar, zij vliegt morgenochtend terug naar Berlijn en ik heb nog een paar dagen. Ik ga eerst mijn ‘cel’ in het klooster opzoeken, douchen en slapen. Ik ben erg blij dat ze in het klooster een supermarkt en een cafetaria hebben: ik hoe vandaag nergens meer heen. Morgen nog een dag Santiago, nueefentjesNIETS!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *