Dag 9: Santiago de Compostela- Fisterra

Het is echt heel erg lang geleden dat ik op het puntje van mijn stoel heb gezeten zodat ik niets hoef te missen maar vandaag, tussen 08.00-11.15 heb ik dat non-stop in de bus onderweg naar Fisterra gedaan. Op het uiterste puntje.

Ik snap het niet. Hoe kan de reis nog mooier worden? Hoe is het mogelijk dat ik dit deel van Spanje niet eerder heb ontdekt? We rijden door de bergen, langs de Atlantische Oceaan en de kleuren en de geuren die mij tegemoet komen zijn is een mix van de Waddeneilanden, Zweden en Spanje. Ik zoek wanhopig naar plaatsbordjes zodat ik de komende dagen hier in de buurt kan blijven en de natuur kan ontdekken. Ik plan in gedachtes vakanties hier naartoe en kijk of ik surfscholen zie voor de surfvakantie van volgend jaar.

We komen aan in Fisterra en omdat ik nog 2 uur heb voordat ik kan inchecken, beslis ik dat ik op mijn slippers met backpack naar ‘het einde van de wereld’ ga lopen; het puntje waar de vuurtoren staat. Het maakt voor de magie van de omgeving niet uit dat het einde van de wereld eigenlijk ergens anders; het is hier onbeschrijfelijk mooi en dan vergeef je ze de geschiedsverfalsing.

Het is 4 km lopen en naast me zoeven busladingen toeristen en Spanjaarden voorbij. Ik ben blij dat ik ben gaan lopen al baal ik van mijn linkervoet die echt heel dik is en pijn doet. Ik kom aan bij het einde van de wereld en het lijkt alsof op dat moment alles stilstaat. Ik hoor geen mensen meer, ik zie niemand bewegen. Ik hoor alleen mijn eigen ademhaling en als ik daar, op het einde van de wereld ga zitten, valt alles van me af. Mijn dag wordt nog beter als ze ook nog eens kroketten hebben: het klopt gewoon. Ik laat mijn schoenen achter, ze hebben hun werk gedaan. Eerst de marathon van Rotterdam, nu de Camino Portugues.

Na een heerlijke maaltijd in de haven van Finisterre ga ik heerlijk in bad liggen en na een korte siësta wandel ik naar het strand. Ik geniet van de zilte lucht, de krijsende meeuwen en het zachte zand. De zee is koud maar heerlijk om met je voeten doorheen te lopen. En daar, vlak voor mijn voeten, daar ligt ie ineens: een Sint-Jacobsschelp. Ik ben zo blij als een kind; hoe dan! Ik had echt niet verwacht dat ik ooit zelf zo’n mooie schelp zou vinden!

Ik drink iets bij een strandbarretje en loop als de zon ondergaat terug naar mijn hotel. Wat heerlijk dat ik hier morgen nog een dag van kan genieten! Wat ik daarna ga doen? Donderdag vlieg ik terug naar huis en ik weet het nog niet. Vigo? Terug naar Tui of toch maar direct naar Porto?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *