De juf in mij

Een compliment uit onverwachte hoek: ken je ze? Je leest een berichtje op social media, geeft een positieve reactie en plotseling draaien de rollen en ben jij degene die een compliment te pakken heeft. Of: je praat met iemand waarom je blogs bijhoudt en hop: je gesprekspartner spreekt zijn bewondering uit. Twee complimenten binnen twee dagen: beide uit onverwachte hoek. Ik houd ervan.

De inhoud van de complimenten gaan niet over mijn uiterlijk, ze gaan niet over mijn mooie huis of mijn camper. Het bijzondere aan deze complimenten is dat ze over mijn kwaliteiten gaan: ze benoemen dat waar ik goed in ben, ze beschrijven de eigenschappen waarin ik mij van anderen onderscheid. Dit zijn de beste complimenten die je kan krijgen: eigenschappen draag je namelijk bij je tot in je graf. Uiterlijk is vergankelijk.

De complimenten gaan allebei over mijn rol als inspirator: ik motiveer iemand om ook haar gevoelens met de wereld te delen, ik inspireer iemand om meer van zijn leven te laten zien. Deze rol is mij niet vreemd; ik geloof dat het een van mijn kwaliteiten is die mij tot een goede docente maakte. Ik ben er ongelofelijk trots op dat ik collega’s inspireerde een ander leerconcept te omarmen en leerlingen motiveerde zichzelf te durven zijn.

Een tijdlang dacht ik dat ik te vroeg piekte: zo zag ik mijn ideeën op social media terugkomen in een andere vorm. Ik startte 1 januari 2020 bijvoorbeeld mijn 100 dagen challenge, later zag ik andere mensen in mijn netwerk dit uitvoeren. Ik herinner mijn opmerkingen tijdens bijeenkomsten op school waar niemand naar luisterde of die zelfs verworpen als onzinnig werden. Bijzonder dat veel van die ideeën later uitgevoerd werden door de schoolleiding.

Een aantal jaren heeft mij dit veel verdriet gedaan: ik had het gevoel dat ik niet werd gehoord en gezien. Het is best vervelend als je niet de credits krijgt voor jouw rol in het spel. Het zaadje zijn dat je ergens plant, is een nogal ondergeschikte rol als je het vanuit het vroege pieken- idee bekijkt.

Vandaag bedacht ik me echter dat het helemaal niet te vroeg pieken is! Het is de rol van inspirator zijn. Je plant iets dat anderen in beweging zet. Ze gaan niet met je idee aan de haal, ze omarmen je idee juist en geven er een eigen vorm aan. Ik noem het de juf in mij: een goede docent inspireert leerlingen waardoor ze gemotiveerd worden en in beweging komen.

Twee complimenten in twee dagen over een van mijn kwaliteiten die mij een spiegel over de afgelopen jaren hebben voorgehouden. Het kan bijna niet beter worden dan dit 😉

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *