In de kelder zit de hemel op slot

In week drie van mijn nieuwe leven ontvang ik een brief. Ik moet me melden bij de bedrijfsarts. Het gesprek zal plaatsvinden in de kelder van een dependance van mijn school. Kelder. Ik ben ziek en ik moet mij melden in een kelder. Het moet niet veel gekker worden.

Neerlandici hebben iets met woorden en literatuur. Dat verbaast niemand. Eefentjes serieus: ik ben Neerlandica, docente Nederlands en ik word uitgenodigd voor een gesprek met de bedrijfsarts in de kelder van een schoolgebouw? Ben ik de enige die de ironie van deze brief als kwalijk beschouwt?

Josef F. had een (geheime) kelder; daar was het niet fijn vertoeven. Ook De Bree gaf in het boek Bint De Hel les in de kelder; ‘Daar is alles verstoft en heeft het vergif opgesloten in een kast met een hangslot zijn kracht verloren.’ In de kelder zit de hemel op slot. De enige meerwaarde van een kelder is dat voedingstoffen door de constante temperatuur goed bewaard blijven. Nou dat helpt ook echt!

Tot een echt gesprek komt het daar niet in die kelder. Ik kan alleen maar huilen en antwoorden dat ik het niet kan en niet weet. Crisisperiode heet dit in de burn-out terminologie en het advies is: rust. Heel veel rust.

Ik sluit de deur achter mij. Op de gang staat de volgende te wachten. Ik moet trappen op, door een kantine met allemaal leerlingen die ik voel staren naar mijn rood betraande gezicht. Dit helpt echt hoor. Kelder, kantine en crisissituatie: chapeau meneer de bedrijfsarts.

 

Dit blog schreef ik in 2018, ik was toen drie weken ziek.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *