Knipperlichten aan!

Leven in het nu; ik denk daar vaak aan. Eckhart Tolle kan dat goed en ik heb zijn adviezen ook opgevolgd maar ik betrap me er iedere keer weer op dat ik eraan moet denken en dan leef je op dat moment dus niet in het nu. Tot gisteren. Ik reed 700 km met De Dikke Doei de Nederlandse, Belgische en Franse grens over. Naderhand dacht ik terug aan de route en tuurlijk: ik maakte me een paar keer zorgen over het uitblijven van mijn testuitslag en me toch in Frankrijk bevinden en ja: ik dacht ook flink terug aan mijn lieve familie van wie ik steeds verder wegreed, maar echt: verder dacht ik niet.

Nou, vandaag ging dat dus Eefentjes Wel anders! Ik heb ze niet geteld maar vandaag beklommen we behoorlijk wat bergen. On the road en ja: ook off the road. Iets met eigenwijs zijn en toch voor de toeristische route kiezen om vervolgens bijna de hemel te bedanken dat de péage weer in zicht komt. Er was wel een goede reden dat ik daarvoor koos: ik dacht namelijk teveel na.

De maximale snelheid op de snelweg was op de meeste stukken 130. De Dikke Doei is een oldtimer T3 die niet sneller gaat dan 100 en dat al zeker niet op een berg haalt. Zelfs de berg af lukt het haar nauwelijks. Bovendien weet iedereen dat je in een lage versnelling een berg op en af moet gaan: die toeren moeten flink draaien, zeker als je je motor niet te warm wilt laten worden.

De Dikke Doei en ik konden dus niet sneller op de snelweg en dat hebben we geweten. De toeterende bestuurder die een vuist balde, de duwende die niet naar links wilde en de wijzende die met zijn vrienden lachte. Ik zag het en ging erdoor nadenken. Eerst werd ik een beetje recalcitrant en ging ik langzamer rijden, daarna -omdat ik me echt vervelend begon te voelen- pakte ik de toeristische route en uiteindelijk ben ik op de snelweg non-stop met knipperlichten aan gaan rijden. De gedachtegang erachter?

Het leven is als een berg die je moet beklimmen afdalen terwijl iedereen zich ermee bemoeit. Ze vinden er iets van, weten het beter of plagen je weg. Mensen die in de meerderheid zijn (‘de groep) verwachten namelijk dat jij degene bent die rekening houdt met hen terwijl het zoveel logischer is dat juist zij als groep dat doen. Je kan dan drie dingen doen: je eraan ergeren, er voor weglopen of zorgen dat zij rekening met jou gaan houden. Knipperlichten aan dus.

Het mooie was dat ik door het op deze manier op te lossen niet alleen rust om ons heen creëerde; ik raakte door de cadans van het geluid ook weer helemaal in het nu. Heerlijk: leven in vertraging met knipperlichten aan; heb ik Tolle dus helemaal niet voor nodig. Nu nog Eventjes goed nadenken hoe ik dat in mijn persoonlijke leven aan ga pakken 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *