Kroketten op Land’s End

Het was niet heel moeilijk wat de startplek van mijn nieuwe leven moest zijn. Iedere keer als mijn leven een wending nodig heeft, stap ik in de auto en rijd ik die enorm lange route naar mijn thuis. Thuis is waar het einde van het land begint. Ik vind geluk en kracht bij de zee en de kroketten van Land’s End.

Ik moet starten daar aan het einde van het land omdat de enige weg daar de weg terug is. Vroeger vond ik dat geen leuk begin van mijn leven; ik startte voor mijn gevoel in de dikke min, maar als er maar een mogelijke weg is, hoef je niet te kiezen en dat is nu ik ouder ben gewoon rijkdom.

En tja, die kroketten hè bij Land’s End; die smaken gewoon nog precies hetzelfde als toen ik een klein meisje was. Ik eet ze vaak met mijn ogen dicht terwijl ik de meeuwen hoor krijsen en de zee hoor slaan op het allerlaatste puntje van het land. Kauwend op mijn kroketten overpeins ik een nieuw verworven inzicht: je kan het meisje wel uit de zee halen maar de zee haal je nooit uit het meisje.

One Reply to “Kroketten op Land’s End”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *