Magisch stipje

Ik ben een hippiemeisje. Kind van de vrije opvoeding. Mijn moeder heeft mij besmet met het vrije denken. Het out of the box denken. Het magische stipje buiten de comfortcirkel zijn. Ik was het echter in de hitte van mijn burn-out strijd eefentjes wel vergeten: het is helemaal niet zo makkelijk een magisch stipje zijn.

Dat vrije denken is -zeker in combinatie met hoogsensitiviteit- nogal ingewikkeld. Op school, werk en in relaties. Meesters en juffen bestempelen het vaak als ‘vrij spreken’, op werk ben je vaak het buitenbeentje en in relaties met anderen verlies je nogal snel jezelf. De kunst is daar je eigen maniertjes voor vinden en die maniertjes houden je overeind. Tot je erachter komt dat je geen magisch stipje binnen de comfortcirkel kan zijn; dan stort je net als ik in elkaar.

Mijn leven is echt nooit makkelijk geweest. Niet als kind, niet als puber en niet als volwassene. Ik denk dat het wel makkelijk had kunnen zijn als ik meer onderdeel van de maatschappij was geweest, minder afwijkend. Ik weet alleen niet of ik dat wel had gewild, want laten we eerlijk zijn: is de makkelijke weg de interessantste weg? Is het de weg die je de meeste voldoening geeft? Of geeft deze weg alleen rust, regelmaat en reinheid?

Ik loop er nu tijdens mijn langzame herstel enorm tegenaan: blijf ik me de rest van mijn leven aanpassen en maniertjes bedenken om overeind te kunnen blijven staan in de maatschappij? Blijf ik water bij de wijn doen in mijn leven en relaties of haal ik de voet van de rem en leef ik voluit?  Hoe voed ik mijn zoontje van 9 op die als brutaal wordt bestempeld omdat hij dingen bevraagd en ter discussie stelt? Ga ik hem ook maniertjes leren om te kunnen overleven, snoer ik hem de mond zodra hij ‘vrij’ tegen mij of anderen spreekt of voed ik hem ‘vrij’ op?

Voor mij is het vertrouwen dat je dat magisch stipje buiten de comfortcirkel mag zijn belangrijker dan de hiërarchie tussen volwassenen en kinderen maar zolang de meerderheid om mij heen daar anders over denkt, probeer ik nuance voor mijn zoontje aan te brengen en mezelf en ons te omringen met mensen die er hetzelfde over denken. Dat lukt steeds vaker door de snelheid die ik maak. Je voet van die rem afnemen heeft dat voordeel: je maakt meer vaart daar waar je dat wilt.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *