Marionettenpop

Inzichten; ik word er de afgelopen tijd mee doodgegooid. Ze komen op onverwachte momenten, in ongewone situaties maar wel vaak door gesprekken met de mensen om mij heen. Inzichten over mijn ziekteproces, mijn verbroken relatie of over mijn leven tot dusver. Soms zijn het kleine inzichten en heel soms zijn ze zo groot dat ik even het gevoel krijg weggevaagd te worden. Een week geleden had ik zo’n inzicht dat er behoorlijk in hakte.

Ik had tot kort geleden nog nooit een liefdesrelatie of vriendschap gehad die niet ingewikkeld was. Ja, dacht ik; dat ligt natuurlijk aan mij want ik ben een ingewikkeld persoon. Ik ben iemand die verstorend, aanwezig, chaotisch, ongemakkelijk en oncontroleerbaar is. De mensen die ik toeliet in mijn leven bevestigden dit. Ik werd er op aangesproken, raakte in conflicten verzeild en bevestigde op die manier dat het dus aan mij en niet aan de ander lag. Zo werd ik de marionettenpop van mijn omgeving. Ik deed heel hard mijn best minder aanwezig, minder chaotisch en minder ongemakkelijk te zijn. In conflicten delfde ik altijd het onderspit omdat ik geloofde dat zij en niet ik gelijk hadden. Ik gaf ze de touwtjes om aan te trekken en raakte zo, heel langzaam, mezelf volledig kwijt. Ik brak. Volledig. Viel keihard.

Mijn leven was een uitputtingsslag doordat ik altijd het gevoel had te moeten vechten omdat ik niet genoeg was. Ik bevestigde met deze gedachten dit eigen bestaan en de mensen met wie ik omging, waren mensen die daar gebruik van maakten. Ik kon namelijk niet voor mezelf opkomen en zeggen: ‘Je vindt me ongemakkelijk? Tja, dat kan. Wat zegt dat over jou?’. Ze wonnen alle conflicten en trokken daardoor aan al mijn touwtjes. Als ik maar goed genoeg mijn best deed te worden met wie zij graag samen wilden zijn, kwam het wel goed.

Tot ik in mijn burn-out terecht kwam en gedwongen werd mezelf en mijn omgeving te doorgronden. Wat en wie maakten mij ziek, welke patronen dienden mij niet meer, welke dingen moest ik veranderen om weer op te kunnen krabbelen en vooral: wie is de persoon Eva die ik wil zijn en hoe houd ik me staande in een wereld die voor een groot deel uit marionettenpoppen bestaat?

Ja ik ben verstorend. Ongemakkelijk ook. Chaotisch en aanwezig en oncontroleerbaar. Het inzicht dat deze eigenschappen kwaliteiten zijn die van mij een uniek persoon maken, is zo’n groot cadeau. Ik doe niet langer wat anderen goed vinden, ik doe wat ik goed vind. De touwtjes zijn doorgeknipt: ik bewandel mijn eigen leven, volgens mijn eigen overtuigingen, trots op het eigenzinnige karakter dat ik heb!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *