Quilty plessure

Huilen en verkeer gaan natuurlijk helemaal niet samen, zeker niet als jij de bestuurder bent. Het gebeurde toch vandaag, midden op de snelweg tijdens een afdaling. Ik was er niet op voorzien maar had het eigenlijk wel kunnen weten want ik had zelf de playlist van mijn quilty plessure opgezet. Tranen gegarandeerd. De regel ‘En dat de berg gewoon de weg bleek die je blindelings moest gaan om hier en nu te kunnen staan.’ brak me open.

Pure ontlading. Geen gevoel en geen gesnik. Ik voelde me ook helemaal niet verdrietig. Ik was potverdikkeme daar tijdens die afdaling op die Spaanse snelweg gewoon keihard aan het opruimen. Stukken goedkoper dan therapie maar hartstikke effectief. Vrijwel direct na het liedje moest ik terugdenken aan een zin die ik de dag eerder bij een instavriendinnetje had gelezen: ‘Don’t be scared to walk alone, it is a change to make friends with yourself.’ Ja. Dat dus.

Ik ben blij met mij en vind mezelf heel fijn gezelschap. Daar sta ik nu. Kort blog, groot verhaal.
-geschreven op het strand; zie de foto vol geluk šŸ˜‰

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *