Voel, huil en ruim op

‘Niet voor jezelf weglopen is natuurlijk gewoon thuis blijven, in je eentje, met oud en nieuw.’
.
.
Ik hoor het mijn therapeute nog zo zeggen als reactie op mijn overwinningsverhaal afgelopen januari. Ik ging kamperen met De Dikke Doei -helemaal in mijn eentje zodat ik niet alleen thuis hoefde te zitten op oudejaarsavond. Ik vond dat zelf volop stoer. Zij niet.
.
.
De afgelopen week realiseerde ik me ineens dat deze gedachte sinds de ziekenhuisopname van Luka speelt. Zijn eerste oud en nieuw stonden we met zijn drieën voor het raam en keken we naar het vuurwerk. Angst, onzekerheid en verdriet vervulden mij. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld als daar op dat moment. Sindsdien associeer ik die dag en het vuurwerk met diezelfde gevoelens.
.
.
De grond verdween onder mijn voeten, ik verloor alle grip op de werkelijkheid en wist dat mijn leven voor altijd zou veranderen. Gelukkig overleefde Luka de ziekte van Kawasaki, verdwenen de aneurysma’s in zijn kransslagaders en mocht hij stoppen met medicatie maar ik verloor daar wel iets anders: het samenzijn met een partner, een vriend. De dood in de ogen kijken doet iets met je en het maakte mij alleen maar zwakker.
.
.
Ik dacht bij iedere knal: als Luka sterft, emigreer ik naar een ander continent en begin ik opnieuw. Ik red me wel, ik kan dat. Ik neem Bram mee en we beginnen opnieuw. Ik solliciteerde zelfs die dagen, vanuit het ziekenhuis, naar een functie als docent Nederlands op de universiteit van China. Eefentjes serieus: dat is dus mijn overlevingsstrategie en die pas ik nu ook toe op momenten dat het niet nodig is. Ik voel me in de steek gelaten en wil het liefste wegrennen en opnieuw beginnen. Het is mijn reactie op alle situaties in mijn leven waar ik niet in mijn eentje de controle over heb. Het is dus gewoon echt een cirkel die doorbroken moet worden.
.
.
Ik ga het vandaag, 12 jaar later, maar gewoon eens anders doen dus. Ik ga niet wegvluchten en kamperen maar blijf thuis en ik ga voelen. Huilen. Opruimen. Ik ga foto’s kijken, mijn dagboeken lezen en zien wat er daarna is. Wie ik ben zonder al dat verdriet en die angst. Ik ben het namelijk wel een beetje zat om slachtoffer van mijn verleden te zijn. Lieve allemaal: heel fijne jaarwisseling. Goed 2022. Ik heb zomaar eens het gevoel dat dit een volop goed jaar gaat worden!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *